برکنده ی تمام درختان جنگلی نام تو را به ناخن برکندم

اکنون ترا تمام درختان با نام می شناسند .

نام ترا به کرده ی گور و گوزن با ناخن پلنگان بنوشتم

اکنون ترا تمام پلنگان کوهها

تمام گوزنان زرد موی با نام می شناسند

دیگر نام ترا تمام درختان

به گاه بهار زمزمه خواهند کرد

و مرغ های خوشخوان صبح بهار

نام ترا

به جوجه های کوچک خود یاد خواهند داد

ای بی خیال مانده زمن ، دوست!

دیگر ترا زمین و زمان

از برکت جنون نجیب من

با نام می شناسند .

ای آهوی رمیده ی صحرای خاطره

 در واسپن غروب بهاری

 نام مرا به خاطر بسپار !!! 

تمام آرزویم

 خنده ی کسی ایست که دوستش دارم

اندیشیدن به پایان هر چیز ،

 شیرینی حضور را تلخ می کند

 پس تمام لحظه هایت پر از آغاز باد

سلام بهارم

دوست دارم نظرتون را راجع به نوشتم بدونم

به کدامین سو می رانیم

                          به کجا می رانیم و

                                                    که را می خوانیم

جاده ها تاریک است

                   در پس این همه نور

                                            فانوسی می خواهیم

                                                                         برای دل تاریک زمان

این تن سوخته از افتاب بی هدفی را

                                                    به کجا می رانیم

شعررسیدن را

                تپش احساس دل را به که می گوییم

جاده تاریک است

                        در پس این همه نور

                                              دلمان تاریک است در پس روزنه ای نور

                                                                                      که را می خوانیم

فانوسی می خواهیم

                          از جنس بلور

                                         از جنس خدا

راه تاریک است و خدا می خواهد

                                          این تاریکی محض

                                                                        خدا می خواهد

اگر باغ نگاهم پر ز خار است ،‌

 گلم تاراج دست روزگار است،

 به چشمانت قسم با بودن تو ،

 زمستاني ترين روزم بهار است.

چشمانت را باز کن

           دلت را بیدار کن

                   رویاهایت را صدا کن

توی خیالی

فضای ذهنم پر است

پر از نگاه های خیالی

دست تو در دست من

رو به جاده ی فردا

تو کنارم هستی

فضای ذهن پر است

 پر از صدای تو

کنار گوش من

چه ناز نجوایی است

زمزمه ی عشق خیالی

تو کنارم هستی

گرچه از من دوری

آن سوی آب ها ،تو روانی

بی من ،من مانده ام

در پی تو ،توی خیالی

من ساکنم،بی تکاپو

در انتظار تو مانده ام

توی خیالی

من تو را به خاطر می اورم بی هیچ بهانه ای

شایددوست داشتن همین باشد

بی بهانه

به خاطر اوردن

زیبا بود نه؟

از یه دوست خوب برام رسیده البته با تابلو

این دوست خیلی برام عزیزه و دوست داشتنی

ممنون گلم

دوست دارم شمع باشم تا که خود تنها بسوزم

 بر سر بالینت امشب از غم فردا بسوزم

دوست دارم حاله باشم تا ببوسم روی ماهت

 یا شوم پروانه از شوق تو بی پروا بسوزم

دوست دارم ماه باشم تا سحر بیدار بمانم

یا چون شمع فروزان بر سر راهت بسوزم.

کاش مــي شد بر جـــــدايي خشــــم کرد

شاخه هاي نســترن را با تواضع پخش کرد

کاش مي شد خانـــه اي از مهـــر ساخت از

                                                       مهـــــرـ

اي عشق مدد کن که به سامان برسيم،

 چون مزرعه تشنه به باران برسيم،

يا من برسم به يار يا يار به من،

يا هر دو بميريم و به پايان برسيم

وقتی می شی نیاز من اگه نباشی پیش من

اشکای چشمامو ببین که می ریزه به پای تو

بازم که بی قرارمو دلواپس نگاه تو

تموم هستی منی بمون همیشه پیش من

اگه شدم عاشق تو نذار که بی تاب بمونم

دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی

فقط یه چیز ازت می خوام همیشه عاشق بمونی

دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود

واژه ها رو ولش کنیم عشقمو ازچشام بخون

به یاد هنرمند ی بزرگ که همیشه در یاد ها می ماند

شعر زیر از آلبوم نشانی ها است ، که با صدای خسرو شکیبایی شنیده ایم

می‌دانم

حالا سالهاست که ديگر هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد

حالا بعد از آن همه سال، آن همه دوری
آن همه صبوری

من ديدم از همان سرِ‌ صبحِ آسوده

هی بوی بال کبوتر و
نایِ تازه‌ی نعنای نورسيده می‌آيد

پس بگو قرار بود که تو بيايی و ... من نمی‌دانستم!
دردت به جانِ بی‌قرارِ پُر گريه‌ام
پس اين همه سال و ماهِ ساکتِ من کجا بودی؟


حالا که آمدی
حرفِ ما بسيار،
وقتِ ما اندک،
آسمان هم که بارانی‌ست ...!

گفتمش: دل ميخري؟! پرسيد چند؟

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل زدستش روي خاک افتاده بود

جاي پايش روي دل جامانده بود

چه قدر تو بی وفا شدی نگفتی دل تنگه برات

اگه یه روزی دیر بیای می میره این دلم به جات

چی شد که این جوری شدی می جنگی با دلم هزار

نگفتی تنها می مونه یه عاشقی مثل ما زار

آخه به احترام تو با همه دنیا جنگیدم

تا که تو رو داشته با شم

تا که تو قلب عاشقت هزار تا گل کاشته باشم

عشق منی تو بی وفا اینو خودت خوب می دونی

عشق منی تو بی وفا بگو که یارم می مونی

این دل بیگناه من غیر تو اسمی رو نبرد

غیر دووم عشقمون غصه ی هیچی رو نخورد

ولی تو با صد تا امید منو گذاشتی بی خبر

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

                                             مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                                            سایه در سایه این ثانیه ها خواهم مرد

شعله های بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                            موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

 گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

در شب تاريك دلم

جاي مهتاب نگاهت خاليست

ولي افسوس

هوا بارانيست

یه شعر برا ی یه مسافر که داره ما رو ترک می کنه

براشون سفر خوبی رو ارزو می کنم

خدا پشت و پناهت زود برگرد....

     فدای شکل ماهت زود برگرد

هوا سرد است شالت را بینداز

بگیر این هم کلاهت زود برگرد

ببین اینگونه نگذاری بماند

دو چشمانم به راهت زود برگرد

دلم را می شکافی ای مسافر

به جبران نگاهت زود برگرد

برایت نیست جایی مثل خانه

به سوی زادگاهت زود برگرد

بیا از زیر قرآنم گذر کن

خدا پشت و پناهت زود برگرد

به سلامت دوست خوب

 این یه شعر ازخودم هست خوشحا ل می شم نظرتون رو بدونم

بگذار یک شب غرق تمنای تو باشم

 یک شب هم شده ،دیوانه ی کوی تو باشم

بگذار شبی غرق چشمان تو باشم

مهمان بوسه های گاه وبی گاه لب های تو باشم

بگذار پیمانه ی می ناب میکده ای دوست بمانم

 لیلی تو ودل حافظ و من مجنون تو باشم

 متن زیبای یه شعر از رضا صادقی هست امیدوارم که بپسندید

   به چه قیمتی گذشتی از شبهای خیس مهتاب

چی گذاشتیم از من وتوبجز آرزوی بر آب

به چه  قیمتی غرورو سر راهمون کشیدیم

چرا لحظه های بودنهامون روبا هم ندیدیم

خوب من ما هر دو باختیم توی این بازی بی خود

هر دو تامون کم گذاشتیم که ترانه هامون هم مرد

چیزی ا زلحظه نمونده  من و تو لحظه رو کشتیم

حکم اعدام دلامون  با غرورمون نوشتیم

اگه دوسم نداری به روم نیار

یه چیزی ا زغرورم واسم بزار

نزار تو فکرتنهایی گم بشم

نزار حرف و حدیث مردم بشم

دلمو اینقدرنشکن آخه این دل عاشقت بود

له نکن این قلب خون و آخه روزی لایقت بود

دلم اینقد رنسوزو نمگه چی مونده ازاین دل

رفتی وبا بی وفای زد ی مهر نحس باطل

تو که دوست نداشتی باشی چرا آتیشم کشیدی

 اون که تو خود خواهی هات مرد، دل من بودتو ندیدی

ازتو خونه ی وجودم به چه آسونی پریدی

ریختن غرور این مردو،ندیدی، نشنیدی

اگه دوسم نداری به روم نیار

یه چیزی ا زغرورم واسم بزار

نزار تو فکرتنهایی گم بشم

نزار حرف و حدیث مردم بشم

دل جز ره عشق نپويد هرگز

جان بر سخن عشق نگويد هرگز

صحراي دلم عشق تو شورستان كرد

تا مهر دگر كسي نرويد هرگز

ز فراق سینه سوزت غم سینه سوز دارم

گل من قسم به عشقت نه شب و نه روز دارم

به دو گونه ی لطیفت، به دو چشم اشک ریزم

که به راه عاشقی ها ز بلا نمی گریزم

به تو ای فرشته ی من، گل من، ترانه ی من

که جدایی از تو باشد غم جاودانه ی من

چون تو در برم نباشی غم بی شمار دارم

تو بدان که با غم تو، غم روزگار دارم

عشق و دیگرهیچ

Time is very slow for those who walt

Very fast for those who are scared

Very long for those who lament

Very short for those who celebrate

 But

For those who love time is eternity

گذِشت زمان ،برا ی آنان که در انتظارند بسیار کُند؛

برا ی آنان که می هراسند بسیار تند؛

برا ی کسانی که زانوی غم به بغل می گیرند بسیار طولانی؛

 وبرا ی کسانی که سر خوشند بسیار کوتاه است؛

اما

برای کسانی که عشق می ورزند آغاز و پایانی نیست،

و زمان تا ابدیست جاریست...

ویلیام شکسپیر

 سلام بهارم

برا ی تو کهمنی

از دوست داشتن

امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم

شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

فروغ فرخزاد

سلام بهارم

شعر حاضر و زیبای که آن را خواهید خواند از یک دوست برای من بود ومن آن را تقدیم می کنم به تمام دوستانم

احساس من براي تو كمياب ميشود

از راه آسمان تو در خواب ميشود

از شعله هاي چشم تو پرتاب ميشود

از قصه هاي سبز شب ناب ميشود

آواره ي صداقت مهتاب ميشود

اينجا هميشه هرچه كشيدم و هر بلا

با تو ولي يخ بدنم آب ميشود

بعد از شبي كه بي تو سحر گشته در دلم

پايم اگر چه بهر پريدن رمق نداشت

خواهي كه حال و روز مرا باز گو كني

در كشور خيالي قلبم اميد اشك

دنياي من به لطف تو سيراب ميشود

روزي كه از حوالي شعرم جدا شوي

عكس بهاري تو در آن قاب ميشود

گاهي دلم براي تو بيتاب ميشود                                                                                                                                               

گر با دو چشم عشق به جانم نظر كني

تقدیم به تمام کسانی که رفتند تا ایران «ایران»بماند.

محکم بایست

اینجا زمین حادثه های مکرراست

خاکش پر از حماسه و افسانه پرور است

اینجا غرور و عاطفه تکثیر می کنند

این سر زمین ماست

ایران نه هر کجاست

 نه ما هر کَسیم

ما از تبار مردم افسانه پروریم

اسطوره های زنده و فولاد پیکریم

ما را زخاک شرافت سر شته اند

روز نخست

در ما نهال همت واندیشه کِشته اند

ما پشتمان به رستم و سهراب می رسد

گردن فراز مشرق و خورشید خاوریم

محکم بایست

این سر زمین ماست

....

ما از تبار نامی شیران شرزه ایم

 در ما زهیچ میرو دلیری هراس نیست

وزاهرمن

ما را به هیچ شیوه ره التماس نیست

گر خلق روزگار ،جملگی ازبهرقتل ما

شمشیر برکشند

کوبرکشند،سیمرغ را زلشکرموران هراس نیست

برخیز ،برخیز،ای پهلوان نیک دل و کرد سرفراز

برنا ستوده پیکره ی اهرمن بتاز

ایران از آن ماست وما نیز از آن او

این مُلک جان ماست وما نیز جان او

ما را قلمرویی بجز ایران زمین مباد

ایران زمین ماست

این سر زمین ماست

و هر گز جز این مباد

سلام بهارم

دیروز پند است.

امروز غنیمت واز فردا خبر نداری که از آن کیست؟

از بودن خویش بزرگتر شده ام واین جا مه بر من تنگی می کند.

این کفش تنگ وبی تابی فرار!عشق آن سفر بزرگ!...

اوه چه می کشم!!

چه خیال انگیز و جان بخش است «این جا نبودن»!

استاد علی شریعتی

برای یه دوست که درخواست کرده بوداز شعرهای استاداحمد شاملو

آدمک آخر دنیاست  بخند

 آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

بخدا مثل تو تنهاست بخند

"زیبا ترین کلمه ی جهان"

انستیتوی روابط خارجی آلمان در ماه آگوست سال   2007  کلمه ی ترکی "یاکاموز"

 را به عنوان زیباترین کلمه جهان در سال  2007  معرفی کرد. واژه های "هولو" و

"ولنگتو" دوم و سوم شدند. روز27

اکتبر از برندگان تقدیر شد.

هیئت داوران از بین حدود    2500

  کلمه ارسال شده کلمه ی"یا کاموز" به معنی "انعکاس ماه در آب" را انتخاب کرد.

احمد کایا خواننده شهیر ترکیه ترانه ی زیبائی به این نام سروده و خوانده که در اینجا

متن ترانه و ترجمه آن را برای تمام کسانی که به زبان شیرین ترکی علاقه دارندآورده

 ام

تقدیم به شما:

                                                                                   Soz:Ahmet Kaya

یاکاموز

باران می بارد تو خیس خواهی شد ای وای

خورشید طلوع خواهد کرد تو خواهی رفت ای وای

ای مهتاب تو دیگر نخواهی بود ای وای

تو" یا کا موز "هستی

انگار داری بی صدا گریه می کنی ای وای

زمان رفتنت آمد ای وای

بگذار ماه برود تو امشب بمان

 تو امید من هستی

آحمت (احمد)کایا

این شعر زیبا تقدیم به گل زیبای  زندگیم که هر چه دارم از اوست

گر چه رفتی از برم اما فراموشم مکن  

با غمت ای آشنا هر شب هم آغوشم مکن

همچو موج اشک هر شب از دریای چشمم پا مکش 

 در پی خود چون حبابی خانه بر دوشم مکن

در دلم نقش هزاران داغ عشق مرده است      

بیش از این در سوگ عشق خود سیه پوشم مکن

ساغر چشم تو سر شار از مستی و ناز  

با خیال نرگست هر شب قدح نوشم مکن

من ز شور اشتیاق تو سرا پا آتشم     

باز با طوفان بی مهریت خاموشم مکن                 

چو شد امشب جلوه ی جادوی چشمانت ز جام   

با شراب نرگست ای فتنه مدهوشم مکن

                                             کاروان

مرو ای کاروان...

من جا ماندم

رفته بودم - پی یک جرعه آب

دیشب آخر

با درخشیدن ماه - مهتاب

دیدم آن کودک رنجور...

که پریشان و غمین بود...بی تاب

هیچ  کسی هم

که ندادش ... جرعه ای آب ناب

آه... که ای کاش

این رویا بود...خواب

مرو ای کاروان...

من جا ماندم...

رفته بودم پی یک جرعه آب...

اینهمه دلهره من

از عطشم نیست ...

از ترس من هم که نبود...

از چه بود - از خواب

دلهره ام - دلهره نیست!

وحشتی محزون است...

من بمانم اینجا...

پس کودک بی تاب و اصحاب!

آه که من جا ماندم...

                                                   " حسن ایمانی "