بهارانه

خدای خدایان ، نفحه ای از خویشتن جدا کرد و در آن نفحه، زیبایی را آفرید .

او به زیبایی ، سبکی نسیم سحر گاهی را عطا کرد و رایحه گل های دشت را و نرمی مهتاب را .

آنگاه خداوند جامی از شادی به دست زیبایی داد و گفت : تو نباید ازاین جام بنوشی مگر آنکه گذشته را فراموش کنی و به آینده نیز اعتنایی نداشته باشی .

سپس جامی از غم به دستش داد و گفت :

تو باید این را بنوشی و معنای شورشور و شعف زندگی را دریابی .

کسی که به سیمای غم نگاه نکرده ، سیمای شادمانی را هرگز نمی بیند