بهارانه

باران ستاره اتاقت را پر کرد و تو در تاریکی گم شدی

نگاهت به حلقه ی کدام در اویخته

کودکی که چشمانش خاموشی تو را دارد

گویی ترا می نگرد و تو از میان هزاران نقش تهی

گویی مرا می نگری

ترا در همه ی شب های تنهایی توی همه ی شیشه ها دید ه ام

بگذار پنجره را به رویت بگشایم

نگاهت خاک شدنی ،

 لبخندت پلاسیدنی است

سایه را بر تو فرو افکنده ام

تا بت من شوی

 سهراب سپهری