شعر - متن ادبی-دل نوشته ها
|
| |
|
نمي دانم چرا ما انسان ها عادت داريم
آبي وسيع آسمان را رها كنيم و
جذب آبي كوچك چشماني شويم كه عمقي ندارد
با اينكه مي دانيم روزي بسته خواهد ش
اما آسمان كي بسته خواهد شد؟
برا ی یه دوست خوب ...
رنج تلخ است ولي وقتي آن را به "تنهايي" مي کشيم
تا دوست را به ياري نخوانيم،
براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند
طعم توفيق را مي چشاند
و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن
و چه زشت است زيبايي ها را "تنها" ديدن
و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن
در بهشت "تنها" بودن سخت تر از کوير است
در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند
ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند
"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است
" تنها" بودن ، بودني به نيمه است
و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم
دکتر شریعتی
