برای کسی که از جنس بهار  است و خبر ندارد

چگونه بی تو بمانم

اگر از پايان گرفتن غم هايت نا اميد شده اي ، به خاطر بياور

 زيباترين صبحي که تا به حال تجربه کرده اي مديون صبرت در

 برابر سياهترين شبي هستي که هيچ دليلي براي تمام شدن

 نمي دید ی

زندگی مثل یه دیکته است هی غلط می نویسیم هی پاک می کنیم دوباره می نویسیم غافل از

اینکه یه روز داد می زنن : برگه ها بالا !!

سنگی که طاقت ضربه های چکش رو نداره هرگز تندیس زیبایی نمی شه از زخم تیشه خسته

نشو که وجودت شایسته تندیس است !!

زمونه ازم پرسید کی رو خیلی دوست دارم ؟ اما من راجع به تو هیچی بش نگفتم آخه رسم

زمونه اینه که هر کی رو دوست داری ازت می گیره.!!

این متن تقدیم به یک دوست و نویسنده ی بزرگ

 تولد یک گل سرخ

سکوتی مبهم

وزش باد

و صدای بال کبوتر

آرام

جیک جیک گنجشکی کوچک بر شاخسار در ختی آرام

بوی علف های هرز

پرش حس نگاهم با عبور آدم

و

سکوتی شیرین

 پر فریاد از رنج زمین

زیر پای من و تو

ارام ،

آرام قدم بردار

نشکن حس من را

 حس زیبای طلوع عشقی

عشق پاکی درگوشه ی باغ

آنجا جشنی به پاست

متولد می شود ازگوشه ی باغ

 گل سرخی به زیبای یک حس قشنگ

 و رنج زمین، مادر ما

زیباست زیرا

متولد می شود از او

 یک «گل سرخ »قشنگ

عشق را از ماهی بیاموزید !

که چه بی پایان آب را پر از بوسه های بی پاسخ می کند !

بوسه تنها تصادفی است که خسارتی ندارد ...

آغوش تنها پارکینگی است که جریمه ندارد ...

محبت تنها هدیه ای است که کادو ندارد ....

 و تو ....... و تو ......... تنها کسی هستی که همتا نداری.

سلام بهارم

منتظر نظرات شما هستم

    نشانی 

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

 درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار!

 خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو!

 کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام!

 درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

 حرير غمش را کنار بزن!

 مرا مي يابي!

سلام بهارم

تنها نعمتی را که برای تو –در مسیر این راهی که عمر نام دارد-آرزو می کنم

تصادف با یکی دو روح خارق العاده، با یکی دو دل بزرگ، با یکی دو فهم عظیم و خوب و زیبا ست!.

 چرا نمی گویم بیش تر ؟؟بیش تر نیست «یکی »بیش تر ین عدد ممکن است . «دو » را برای

وزن کلام آوردم و نیست!

 دکتر علی شریعتی

منتظر حضور گرم شما در خانه ی خود هستیم.

 برای تمام عشق های زیبا

زیباترین ترانه ی عشق ،در گوش دریا زمزمه شد.

 دریا به هیجان در آمد

 از خود بی خود شدو موج موج به رقص افتاد.

بی شک در یکی از روز های بزرگ خلقت ،

ساحل در هیجان دریا غرق خواهد شد

من هر گاه مفتون چیزی شده ام ،در اعماق دل خود ،به تو عشق ورزیده ام ،بنابر این ای خدای

بزرگ ،تو از این تظر مرا سر زنش مکن .فقط ظرفیت و شایستگی عطا کن تا هر چه بیشتر به تو

نزدیک شوم ودر راه درازی که به سوی بوستان بی انتها و ابدی تو دارم ،این سبزه ها و خزه

های نا چیز نظر مرا جلب نکند و از راه اصلی باز ندارند.

در دنیا به چیز های کوچکی خوشحال می شوم که ارزشی ندا رند از چیز هایی رنج برده ام که

بی اساسند. این خوشحالی ها و ناراحتی ها دلیل کم ظر فیتی من است. هنوز گرفتار زندان و

اندوهم .هنوز اسیر خوشی و لذتم ... گمند دراز آمال و آرزو ،بال و پرم را بسته،اسیر و گرفتارم

کرده و با آزادی ،آری آزادی واقعی خیلی فاصله دارم من