شعر - متن ادبی-دل نوشته ها
تقدیم به بهترین گل زندگیم
در روزگاری که قناری ها به هوای دل خود می خوانند
و اشک و شب و مهتاب به هم می بالند
سهم من از زندگی
سیب سرخی است که در دست پر از مهر توست
طنین آوای من که از درون صومعه بر می خواست همواره در این کوهستان خواهد پیچید.
نثر هایم در سینه ی مردم خواهد ماند و شعر هایم در دل صومعه هرگز خاموش نخواهد گشت. ومن که در زندگیم جز شعر و نثر نیندوختم این چنین جاودانی خواهم گشت!.
دکتر علی شریعتی
ممنون از حضور بهاریتان
منتظر نظرات شما خوبان برای بهتر شدن خانه ی دوستیمان هستم
بارها در دل ظلمت شب در نماز و دعا از خدایم خواسته ام لبخند سپیده یی بشکفد وشب بمیرد و شمع فرو میرد.
بگذار سپیده سر زند چه باک که من بمیرم وشبنم فرو خوشکد وشبگیر خاموش شود.بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی افتاب پر کشد!.
تقدیم به شما که بهترین هستید
چشمانت را براي زندگي مي خواهم اسمت را براي دلخوشي مي خوانم دلت را براي عاشقي مي خواهم صدايت را براي شادابي مي شنوم دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم عطرت رابراي مستي مي بويم خيالت را براي پرواز مي خواهم و.........................................................................
خودت را نيز براي پرستش
خوشحال می شم که نظرات شما رو داشته باشم
کاروان
مرو ای کاروان...
من جا ماندم
رفته بودم - پی یک جرعه آب
دیشب آخر
با درخشیدن ماه - مهتاب
دیدم آن کودک رنجور...
که پریشان و غمین بود...بی تاب
هیچ کسی هم
که ندادش ... جرعه ای آب ناب
آه... که ای کاش
این رویا بود...خواب
مرو ای کاروان...
من جا ماندم...
رفته بودم پی یک جرعه آب...
اینهمه دلهره من
از عطشم نیست ...
از ترس من هم که نبود...
از چه بود - از خواب
دلهره ام - دلهره نیست!
وحشتی محزون است...
من بمانم اینجا...
پس کودک بی تاب و اصحاب!
آه که من جا ماندم...
" حسن ایمانی "
